4 Temel Mizacın Çocukluk Yaraları ve İyileşme Yolları
Psikoloji biliminin kabul ettiği en büyük gerçeklerden biri şudur: İçimizdeki çocuk iyileşmeden, yetişkin olarak mutlu olamayız. Amerikan Psikoloji Derneği’nin (APA: Travma ve İyileşme) belirttiği gibi, çocuklukta karşılaştığımız duygusal eksiklikler, mizacımızın karanlık yönlerini besler. Peki sizin mizacınız çocukluğunuzda en çok hangi yarayı aldı?
Melankoliklerin Yarası: “Yeterince İyi Değilsin” (Terk Edilme/Eleştiri)
Hassas ve mükemmeliyetçi doğan Melankolik çocuklar, ailelerinden sürekli eleştiri duyduklarında (veya sevgiyi sadece başarılı olduklarında gördüklerinde) derin bir “yetersizlik ve sevilmeme” yarası alırlar. Bu yara yetişkinlikte aşırı kontrolcülük, kimseye güvenememe ve kronik bir melankoli olarak ortaya çıkar.
İyileşme Yolu: Kendilerine karşı şefkatli olmayı öğrenmek ve sevilmek için kusursuz olmaya gerek olmadığını kabul etmektir. Kişisel Gelişim makalelerimizde detaylı pratikler bulabilirsiniz.
Koleriklerin Yarası: “Kontrolü Kaybetme ve İhanet”
Kolerik çocuklar güç ve özerklik ister. Eğer çocukluklarında aşırı baskıcı, fiziksel/duygusal şiddet uygulayan veya onlara haksızlık yapan bir otorite figürü (baba/anne) varsa, dünyaya karşı güvenlerini yitirirler. Yetişkinlikte “Kimsenin beni ezmesine izin vermeyeceğim” diyerek zorba ve tahammülsüz liderlere dönüşürler.
İyileşme Yolu: Güçsüzlük ve kırılganlık hissetmenin bir zayıflık olmadığını, insanların sevgisine izin vermenin onları küçültmeyeceğini idrak etmeleridir.
Sanguinlerin Yarası: “Görünmezlik ve Dışlanma”
İlgi ve sevgiyle beslenen Sanguin çocuklar, ihmal edildiklerinde veya aile içinde “görünmez” hissettirildiklerinde çok derin bir reddedilme yarası alırlar. İlgi çekmek için yetişkinliklerinde sürekli gösteriş yapar, şaklabanlık düzeyinde espriler yapar veya dikkat çekici riskli davranışlara girerler.
İyileşme Yolu: Kendi değerlerini dışarıdan gelen alkışlara (sosyal onaya) bağlamayı bırakıp, sessizlikte de değerli olduklarını fark etme pratiği yapmalarıdır.
Flegmatiklerin Yarası: “İhmal ve Yok Sayılma”
Uslu ve sessiz oldukları için genellikle aileleri tarafından “Nasıl olsa o sorun çıkarmıyor” denilerek göz ardı edilen Flegmatik çocuklar, ihtiyaçlarını dile getirmemeyi öğrenirler. Yetişkinliklerinde pasif-agresif davranışlar sergileyen, kendi hayatının direksiyonuna geçemeyen bireyler olurlar.
İyileşme Yolu: “Hayır” demeyi öğrenmek ve çatışmanın kötü bir şey olmadığını, kendi sınırlarını korumak için gerekli bir savunma olduğunu anlamalarıdır.
